Da Wulf un de sewwe Geißlein - online-Mitmachwörterbuch Wittgensteiner Platt

     online - Mitmachwörterbuch Wittgensteiner Platt
                         http://www.wittgensteiner-platt.de
                                                   Dr. Peter Kickartz
Title
Direkt zum Seiteninhalt
Meine Website

Meine Website

Da Wulf un die sewwe Geislein
Es wor emol e aale Geiß, die had sewwe junge Lämmer und had se lieb, wie e Modda ähre Känne lieb hod. Eenes Dajes wull se en Waald gen un Fürrer holle, du riff se alle sewwe herbei un saad: „Liewe Känne, ech wäll en Waald gen, basst uff verm Wulf! Wenn hä reekemmd, fressd hä üch alle med Haud un Huure. Dä Besewichd vastelld sech oft, awwa o dä rauhe Stimme un o sein schwoaze Fisse kinnd ehr`n erkenne. Die Lämmer saaren: „Liewe Modda, mer bassen als uff ins uff, dü brüjesd der kee Sorje ze mache un kannsd rüch foadgen.“ Do meckerde die Aale un mochde sech uf`n Wäg.

Es dürde ned lange, do klobbde immed o de Hausdeere un riff: „Machd uff, ehr liewe Känne, öwe Modda äss du un hod jerem vo üch wos medgebrochd!“ Awwa die Lämmer hoden o dä rauhe Stimme, derres da Wulf wor. „Mer machen ned uff“ riffen se, „dü bäsd ned inse Modda, die hod e feine un liebliche Stimme; awwa deine äss rauh, dü bäsd da Wulf!“

Du ging da Wulf foad ee nen Lore un kiff e grußes Stegge Kreire, frass se un mochde dumed sei Stimme fein. Hä kam zeregge, klobbde o de Hausdeere un riff: „Machd uff, ehr liewe Känne, öwe Modda äss du un hod jerem vo üch wos medgebrochd“. Awwa dä Wulf had sei schwoaze Pude ee d‘s Fänsder geleed, dos saajen de Känne un riffen: „Mer machen ned uff, inse Modda hod kee schwoaze Fisse; dü bäsd da Wulf.“
Do liff da Wulf nu`nem Bäcker un saad:“ Ech hon mech om Füss gestusse, mach mer Deeg drewwa!“ Wie`em da Bäcker die Pude besträche had, liff hä num Mella un saad: "Strab mer weißes Mähl uff mei Pude!“ Da Mella duchde: „Dä Wulf wäll immed bescheisse“ un weigerde sech, awwa dä Wulf saad: „Wenn dü dos ned düst, fräss ech dech!“ Do kreegs da Mella med da Angesde ze dünn un mochde em de Pude weiss. Jo, so sein de Mansche.
Nü ging dä Besewichd e dräddes mul nu dä Hausdeere, klobbde o un saad: „Machd mer uff, ehr Känne, öwe liewes Moddache es heemekomme un hod jerem vo üch wos aus dem Waald medgebrochd.“ De Lämmer riffen: „Weis ins aschd die Pude, damed mer wessen, das dü inse liewes Moddache bäsd.“ Du leede hä de Pude ee d‘s Fänsda, un wie se säh kunnen, das se weiss woren, glöweden se, es wer alles wuhr, wos hä saad un mochden de Deere uff. Wer awwa ree kam, dos wor da Wulf. Se kreejen en Schregge un wullen sech vaschdegge. Ens sprung unnan Desch, dos zweede ee d‘s Bedde, dos drädde en Owe, dos vierde ee de Keche, dos fünfde en Schraang, dos sächsde unna die Waschschessel, dos sewede ee dä Kasde vo da Wandühre. Awwa da Wulf funn se alle un mochde kee langes Färraläse; eens num anerre schluggde hä ronna; nür dos Jengsde em Ührekasde, dos funn hä ned. Wie da Wulf sech ausgedowed had, trollte hä sich foad, und leere sech dösse uff da grine Wesse unna en Böm un fing o zü schlofe.
Ned lange dunu kam die aale Geiss aus`m Waald werra heeme. Ach, wos müssde se du säh! De Hausdeere stann sperrangelweid uff. Desch, Stiehle und Bänke woren emgeschmässe, de Waschschessel lag e Scharwel, de Decke un Kesse woren aus dem Bedde gezoge. Se süchde ähre Känne, awwa nirjends woren se ze fänne. Se riff se nuenanna beim Name, awwa nimmed gab Antwort. Endlich, wie se o dos Jengste kam, do riff e feine Stimme. „Liewe Modda, ech steggen em Ührekasde!“ Sie holdes raus un es azelde ehr, das da Wulf gekomme wor un die annere gefrässe had. Do kinnd ehr üch ju veerstelle, wie se ewwa ähre Känne geheild hod.
Endlich ging se e ährem Jammer naus, un dos Klene liff med. Wie se uff de Wesse kamen, du lag da Wulf om Böm un schnarchde, das de Äste zerraden. Se begüggde en vo alle Seire un saag, das ee seim Leib wos zawwelde. „Ach God“, duchde se. “Sillen mei oame Känne, die hä züm Owedässe ronnagewürjed hod, noch om Läwe sei?“ Du müssde dos Geißlein nu heeme löfe und Schere, Nule und Zwann holle. Da schneed se dämm Ungetüm da Wanst uff, un kaum had se en Schneed gedo, du streckde schon e Geißlein da Kobb naus, un wie se weira schneed, sprungen alle sächse raus und woren noch alle om Läwe un hadden ken Schore geleere. Dos Undia hat se ee seiner Gier ganz ronnageschluggd. Dos wor a Freude! Du dreggten se ähre Modda un hebbden wie en Schneira, dä Hochzeit helt. Die Aale awwa saad: “Itzt ged un sichd Waggasteene, dumed wümma dämm godlose Dia da Wansd vull mache, sulange es noch em Schlof lejed.“ Du schlebbden die sewe Geißlein ee aller Eile de Steene herbei un schdeggden sem en Wansd, suveel se du nee bränge kunnen. Du neere en die Aale ganz schwinne zü, das hä naud maggde un rühich weiraschlief.
Wie der Wolf endlich ausgeschlofe had, mochde hä sech uff de Beene, un weilem de Steene em Maje su grußen Doschd mochden, wull he nunem Born gen un söffe. Wie hä ofing ze gen un sech hen un her bewejede, stissen de Steene ee seim Leib onanna un rabbelden. Do riff hä:
„Wos rumbeld un pumbeld
ee meim Leib rem?
Ech menn, es weren sächs Geißlein,
Su seins laurer Waggeser!“.
Wie hä du on Born kam un sech ewwa d‘s Wasser beggde un söffe wull, do zogen en de schwere Steene ronna un hä müssde jämmerlich vasöffe. Wie dos de sewwe Geißlein sajen, kamen se herbeigelöfe un riffen laud: „Der Wolf es dod!“ un danzden med ärer Modder em den Brunnen rem.
Title
Imressum:

Dr. Peter Kickartz, 57319 Bad Berleburg - Hemschlar, Hof Rinthersbach. Postalisch: 52074 Aachen, Hans Böckler - Allee 3
Zurück zum Seiteninhalt